Şahsiyet: İnsan Varlığının En Sessiz Devrimi

 




İnsan, dünyaya bir bedenle gelir;
ama şahsiyet, insanın kendi elleriyle inşa ettiği görünmez bir eserdir.
Bu eser öyle kıymetlidir ki; ne rüzgâr yıpratabilir, ne zaman çürütebilir, ne de makam–mevki onu ölçebilir.

Bir toplumun en büyük tehlikesi, şahsiyetin zayıflamasıdır.
Çünkü şahsiyeti elinden alınmış insan;
düşüncesini bir başkasına teslim eder,
iradesini günübirlik arzulara kiraya verir,
kaderini de rastgele güçlerin insafına bırakır.

Oysa şahsiyet sahibi insan, sessiz bir devrimdir.
Başkaldırısını bağıra çağıra değil;
duruşuyla, doğrularıyla, ahlakıyla, sarsılmaz iradesiyle yapar.
Ve böyle insanlar bir araya geldiğinde, milletin kaderi yön değiştirir.

Psikoloji der ki:
İnsan, kim olduğunun değil; kim olmayı seçtiğinin ürünüdür.
Felsefe ise ekler:
Seçimini yapmayan, başkalarının seçimiyle yaşar.

Şahsiyet işte tam burada doğar:
İnsanın kaderine seyirci kalmaktan vazgeçtiği anda.
Kendisine yalan söylemeyi bıraktığı anda.
Vicdanıyla baş başa kaldığında korkmak yerine konuşabildiği anda.

Şahsiyet;
– Menfaat karşısında eğilmemektir,
– Yalnızken de doğruyu yapabilmektir,
– Kimsenin bilmediği yerde bile ahlaklı kalabilmektir.

Çünkü gerçek büyüklük, gözlerin gördüğünde değil;
kimsenin görmediği anda kendini gösterir.

Bugün her insan, kendine şu soruyu sormalıdır:
“Benim duruşum, yalnız rüzgâr varken mi belli olur; yoksa fırtınada da aynı kalabilir miyim?”

Cevap evetse, işte o insan, kendi iç devrimini tamamlamıştır.
Ve şahsiyetini bulan bir insanın önünde, hiçbir otorite, hiçbir baskı, hiçbir korku duramaz.

Bir millet, fertleri şahsiyetli olduğunda yükselir;
ve şahsiyetli insanların kurduğu bir gelecek, hiçbir zaman esaretin karanlığına düşmez.

Çünkü şahsiyet, bir insanın en sessiz ama en kudretli haykırışıdır.

 İçtenlikle,

Psikolog Zekeriya 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Cebine Koymak İstemeyeceğin Bir Şeyi Doğaya Atma

Resim
  Cebine Koymak İstemeyeceğin Bir Şeyi Doğaya Atma Bir kâğıt parçasını cebine koymak istemiyorsan… Bir plastik şişeyi çantanda taşımaktan rahatsız oluyorsan… Bir sigara izmaritini avucunda tutmak istemiyorsan… Neden onları toprağa bırakabiliyorsun? Bu soru, çevreyi korumaktan önce insanın kendi vicdanına yöneltilmiş bir sorudur. Çünkü doğa, bizim dışımızdaki bir yer değildir. Bizim yaşamımızın devamıdır. Toprak, sadece üzerinde yürüdüğümüz bir zemin değildir; soluduğumuz havanın, içtiğimiz suyun ve yediğimiz ekmeğin sessiz başlangıcıdır. Bir ağaca zarar verdiğimizde sadece bir ağacı eksiltmeyiz. Kendi nefesimizin geleceğini de eksiltiriz. Bir dereye çöp attığımızda yalnızca suyu kirletmeyiz. Kendi yaşam döngümüzü de kirletiriz. Modern insanın en büyük yanılgılarından biri, kendisini doğadan ayrı görmesidir. Oysa insan doğanın sahibi değil, onun bir parçasıdır. Bedenimiz toprağın minerallerinden oluşur. Nefesimiz ağaçların armağanıdır. Kanımızın büyük kısmı sudur. Doğaya verdiğimiz ...
Devamı

Hayattaki Tıkanıklıklar Bir Son Değil, Yeni Bir Başlangıcın Habercisidir

Resim
  Hayattaki Tıkanıklıklar Bir Son Değil, Yeni Bir Başlangıcın Habercisidir Hayat her zaman planladığımız gibi ilerlemez. Bazen işler yolunda giderken aniden dururuz. İlişkiler biter. İşler çıkmaza girer. Motivasyon kaybolur. Kendimizi sıkışmış, yönünü kaybetmiş ve ilerleyemeyen biri gibi hissederiz. İlk düşüncemiz çoğu zaman şudur: "Her şey bitti." Oysa psikolojik açıdan bakıldığında, birçok tıkanıklık bir son değil; değişimin başladığı noktadır. Krizler Kim Olduğumuzu Sorgulatan Dönemlerdir İnsan, her şey yolundayken kendine çok az soru sorar. Ancak hayat durduğunda zihinde yeni sorular oluşmaya başlar: "Gerçekten istediğim hayat bu mu?" "Neden aynı döngüleri yaşıyorum?" "Beni ne yoruyor?" "Ben aslında neye ihtiyaç duyuyorum?" İşte bu sorular, değişimin ilk adımlarıdır. Çünkü dönüşüm çoğu zaman cevaplarla değil, doğru sorularla başlar. Tıkanıklık Bazen Yavaşlamaya Davettir Modern dünya sürekli ilerlemeyi öğütler. Daha hızlı ol. Daha ço...
Devamı

Liminal Dönem: İnsan Hayatının En Sessiz Ama En Güçlü Eşiği

Resim
  Bazı dönemler vardır. İnsan ayaktadır ama yürüyemez. Konuşur ama sesini duymaz. Hayat akıyordur ama kişi sanki kıyıda kalmıştır. Bu hâlin bir adı var: Liminal dönem . Liminal, Latince “limen” kelimesinden gelir; eşik demektir. Yani ne eski hâlin içindesindir, ne de yeni hâline geçebilmişsindir. Eski kimlik çökmüştür, yenisi henüz inşa edilmemiştir. İnsan en çok bu aralıkta zorlanır. Çünkü artık bildiği hiçbir şey işlemez, ama henüz tutunabileceği yeni bir düzen de yoktur. Ayakta Ölü Gibi Hissetmek Liminal dönemde insan kendini sıklıkla şöyle tarif eder: “Her şey yerli yerinde gibi ama ben yokum.” Bu bir tembellik değildir. Bu bir isteksizlik de değildir. Bu, psişenin kendini yeniden organize etme çabasıdır . Psikolojide bu hâl; yoğun stres, büyük kayıplar, kimlik kırılmaları ve uzun süreli belirsizliklerden sonra ortaya çıkar. Beyin, kişiyi daha fazla zarar görmekten korumak için duyguları kısar, enerjiyi azaltır, zamanı yavaşlatır. Yani kişi durmuş değildir. Siste...
Devamı