Çocuklukta Duyduğunuz Kelimeler, Yetişkinlikte Kurduğunuz Cümlelere Dönüşür

Bir çocuğun dünyaya geldiğinde sahip olduğu ilk dil kelimeler değildir.

İlk dil; hislerdir, bakışlardır, ses tonlarıdır ve tekrar eden mesajlardır.

Bir çocuk, kendisi hakkında ne düşüneceğini büyük ölçüde çevresindeki insanların ona nasıl konuştuğundan öğrenir. Çünkü çocukluk döneminde beynimiz yalnızca bilgi toplamaz; aynı zamanda kim olduğumuza dair bir harita oluşturur.

Bu nedenle çocukken duyduğumuz birçok cümle, yıllar sonra kendi iç sesimiz haline gelir.

İç Sesimizin Kaynağı Nereden Gelir?

Yetişkin olduğumuzda gün boyunca zihnimizden binlerce düşünce geçer.

Bazıları destekleyicidir:

"Başarabilirim."

"Hata yapmam normal."

"Tekrar deneyebilirim."

Bazıları ise yıkıcıdır:

"Yeterince iyi değilim."

"Kesin başarısız olacağım."

"Beni kimse gerçekten sevmez."

Bu düşüncelerin önemli bir kısmı bize ait değildir.

Bunlar, çocukluk yıllarında tekrar tekrar duyduğumuz mesajların yıllar içinde içselleşmiş halidir.

Çocuk zihni eleştirmez, sorgulamaz ve filtrelemez.

Sadece kaydeder.

Beyin Tekrar Eden Mesajları Gerçek Kabul Eder

Bir çocuğa sürekli:

"Sen yapamazsın."

"Dikkatsizsin."

"Hep sorun çıkarıyorsun."

"Güçlü olmalısın."

"Kimseye güvenme."

gibi mesajlar verildiğinde, çocuk bunları geçici yorumlar olarak değil, kendi kimliğinin bir parçası olarak algılamaya başlayabilir.

Yıllar sonra aynı kişi yetişkin olduğunda farkında olmadan benzer cümleleri kendisine kurar.

Dışarıdaki sesler susmuştur.

Ancak içerdeki kayıtlar konuşmaya devam eder.

Çocuklukta Duyulan Her Şey Kader Değildir

Burada önemli olan nokta şudur:

Çocukluk deneyimleri bizi etkiler, ancak bizi sonsuza kadar belirlemek zorunda değildir.

Beyin yaşam boyunca değişebilir.

Bu özelliğe nöroplastisite denir.

Yani yıllarca duyduğunuz olumsuz mesajlar zihninizde iz bırakmış olsa bile, yeni deneyimler ve yeni düşünce biçimleriyle farklı yollar oluşturabilirsiniz.

Bugün kendinize nasıl konuştuğunuz, geçmişten daha önemli hale gelebilir.

Kendinize Nasıl Konuşuyorsunuz?

Bir hata yaptığınızda ne söylüyorsunuz?

Başarısız olduğunuzda hangi cümleleri kuruyorsunuz?

Kendinizi eleştirirken kullandığınız ifadeler size tanıdık geliyor mu?

Çoğu zaman insanlar iç seslerini dikkatlice dinlediklerinde çocukluklarından tanıdıkları birini duyarlar.

Belki bir ebeveynin sesini.

Belki bir öğretmenin.

Belki sürekli eleştiren bir yakının.

Bu farkındalık, değişimin başlangıç noktasıdır.

Yeni Cümleler Yeni Bir Yaşam İnşa Edebilir

Çocukken duyduğunuz kelimeleri değiştiremezsiniz.

Ancak bugün kendinize söylediğiniz cümleleri değiştirebilirsiniz.

Kendinize daha şefkatli konuştuğunuzda, hata yapma hakkı tanıdığınızda ve gelişiminize alan açtığınızda zihniniz yeni bir hikâye yazmaya başlar.

Çünkü insan yalnızca geçmişinin ürünü değildir.

Aynı zamanda bugün kendisiyle kurduğu ilişkinin de sonucudur.

Sonuç

Çocuklukta duyduğunuz kelimeler, yıllar sonra iç sesiniz olabilir.

Ancak iç sesiniz kaderiniz olmak zorunda değildir.

Kendinize her gün söylediğiniz yeni cümleler, geçmişten gelen kayıtların gücünü azaltabilir.

Belki de bugün kendinize söylemeniz gereken en önemli cümle şudur:

"Geçmişte ne duymuş olursam olayım, artık kendimle nasıl konuşacağıma ben karar veriyorum."