Peki insan neden kendine inanmayı bırakır?

 

Kendine Güvenini Kaybettiğin Gün Değil, Vazgeçtiğin Gün Kaybedersin

Hayatta en çok duyduğum cümlelerden biri şudur:

"Eskiden kendime çok güveniyordum."

Bu cümleyi duyduğumda aklıma hep aynı soru gelir.

Gerçekten özgüvenini mi kaybettin?

Yoksa yaşadığın birkaç olay, sana artık güvenemeyeceğine mi inandırdı?

Çoğumuz özgüveni doğuştan gelen bir özellik sanıyoruz. Sanki bazı insanlar şanslı doğuyor, bazıları ise hayat boyu kendinden şüphe ederek yaşıyor.

Oysa özgüven, doğuştan verilen bir armağan değildir.

İnşa edilen bir yapıdır.

Ve inşa edilen her şey gibi zaman zaman yıkılabilir.

Çocukken yürümeyi öğrenirken defalarca düştük.

Kimse bize "Sen yürümek için uygun değilsin." demedi.

Biz de kendimize bunu söylemedik.

Çünkü düşmenin öğrenmenin bir parçası olduğunu biliyorduk.

Sonra büyüdük.

Bir sınavı kazanamadık.

Bir ilişki bitti.

İşimiz istediğimiz gibi gitmedi.

Bir hata yaptık.

Ve zihnimiz sessizce şu cümleyi kurmaya başladı:

"Demek ki ben yeterli değilim."

İşte en büyük yanılgı burada başlıyor.

Hayatta yaşadığınız her başarısızlık, kim olduğunuzu göstermez.

Sadece o gün istediğiniz sonuca ulaşamadığınızı gösterir.

Buna rağmen birçok insan, tek bir olayı bütün kimliğine yayar.

Bir sunum kötü geçtiğinde "Ben konuşamam." der.

Bir ilişki bittiğinde "Kimse beni sevmez." diye düşünür.

Bir girişim başarısız olduğunda "Ben başarılı biri değilim." sonucuna varır.

Oysa bunların hiçbiri gerçeğin tamamı değildir.

Psikolojide buna genelleme eğilimi denir. Zihin, tek bir olayı bütün hayatın özeti gibi yorumlayabilir. Bu düşünce biçimi fark edilmediğinde özgüven zamanla zayıflayabilir.

Özgüven, hiç hata yapmamak değildir.

Hata yaptıktan sonra kendine nasıl konuştuğundur.

Çünkü insan, gün boyunca en çok kendi sesini duyar.

Eğer o ses sürekli seni küçümsüyorsa...

Dışarıdan gelen hiçbir övgü seni uzun süre ayakta tutamaz.

Kendine şu soruyu sor:

Bugün en yakın arkadaşın seninle, senin kendinle konuştuğun gibi konuşsaydı...

Onunla arkadaş kalır mıydın?

Belki de değiştirmen gereken ilk ilişki...

Başkalarıyla kurduğun ilişki değil.

Kendinle kurduğun ilişkidir.

Unutma...

Özgüven, aynaya bakıp "Ben mükemmelim." demek değildir.

Aynaya bakıp "Eksiklerim var ama gelişebilirim." diyebilmektir.

Çünkü insanı büyüten şey kusursuz olması değil...

Kusurlarına rağmen yürümeye devam etmesidir.